Karoline (56) en Nico (19): 'Doordat ik je veiligheid bood, durfde je het onveilige aan te gaan'

In dit artikel:

Karoline (56) en haar zoon Nico (19) beschrijven hoe opvoeden en opgroeien in Amsterdam draait om aanvoelen, loslaten en meebewegen met de stad én met elkaar. Karoline, psycholoog, legt uit dat ze als moeder leerde dat je kinderen niet volgens een vast plan opvoedt, maar door goed te kijken naar hun karakter en behoeften. Nico was als kind volgens haar vrolijk en extravert, maar werd later juist stiller en onzeker; studie en meer zelfstandigheid hebben hem geholpen om steviger in zijn schoenen te staan.

Hun band is hecht en gelijkwaardig geworden, zeggen ze zelf. Karoline stimuleerde Nico om keuzes te durven maken, maar zonder hem te dwingen: zo stopte hij zonder gedoe met vioolles en kon hij vrij kiezen voor geschiedenis in plaats van Engels. Die keuze maakte hem bovendien bewuster van Amsterdam, omdat hij door zijn studie de historische gelaagdheid van de stad beter is gaan zien. Ook moeilijke momenten, zoals een slechte ervaring met drugs, vangen ze samen op door contact en veiligheid te bieden, bijvoorbeeld via telefoongesprekken.

Naast opvoeding gaat het gesprek ook over het dagelijks leven in de stad: Karoline maakt en breit kleding, Nico werkt met kralen en draagt graag spullen die zijn moeder heeft gemaakt. Ze woonden vroeger op Prinseneiland, maar moesten verhuizen naar Amsterdam-Noord omdat de ruimte te klein werd. Nico vond die afstand eerst lastig, maar ziet het inmiddels vooral als onderdeel van het leven in Amsterdam, waar vrijheid, afstand en verbondenheid voortdurend met elkaar in balans moeten worden gebracht.