Iraanse studenten tussen wal en schip door oorlog Midden-Oosten: "Het is overleven"

maandag, 27 april 2026 (07:56) - AT5.nl

In dit artikel:

Internationale Iraanse studenten in Nederland voelen zich klemgezet doordat financiële en praktische steun uit Iran wegvalt sinds de oorlog in het Midden-Oosten, terwijl hun mogelijkheden in Nederland beperkt zijn. Een 32‑jarige student die sinds februari 2024 met zijn vrouw in Nederland woont en aan de particuliere Hogeschool Wittenborg in Amsterdam‑Zuidoost studeert, raakte in de problemen toen het internet in Iran vrijwel stopte en familie‑ en projectinkomsten opdroogden. Tegelijk mogen niet‑EU/‑Zwitserse studenten alleen werken als werkgevers een tewerkstellingsvergunning aanvragen, en maximaal 16 uur per week — te weinig om huur en boodschappen te betalen.

De onzekere situatie beïnvloedt ook de mentale gezondheid: een 27‑jarige studente (naam afgeschermd) zegt paniekaanvallen te hebben gekregen en tentamens niet meer te kunnen maken omdat ze niet wist hoe het met vrienden en familie in Iran ging. Volgens haar en anderen voelde de ondersteuning vanuit Wittenborg beperkt; veel Iraanse studenten haalden hun tentamens niet.

Aan Hogeschool Inholland in Amsterdam‑Noord ervaren studenten wel meer steun. Armin Taherioun (26) noemt bijeenkomsten om elkaar te steunen en een noodfonds: een renteloze lening van 300 euro per maand tot en met augustus, die veel studenten hebben aangevraagd maar die niet toereikend is. Taherioun startte in maart een petitie om de werkregels te versoepelen en pleit ervoor dat alle Iraanse studenten recht krijgen op een DUO‑studielening, waar ze nu geen aanspraak op kunnen maken.

Als de oorlog voortduurt, verwachten meerdere studenten uiteindelijk asiel aan te vragen — niet omdat ze dat willen, maar omdat het meer rechten zou geven. Dat schrijnende contrast ervaren ze als bijzonder wrang: bij binnenkomst moesten zij juist aantonen dat ze zelfredzaam waren, en nu wordt asiel aangewezen als mogelijke manier om meer zekerheid te krijgen. Veel studenten spreken anoniem omdat ze bang zijn voor gevolgen voor hun toekomst in Nederland.