Iraanse Amsterdammers hebben gemengde gevoelens: 'Al die jonge mensen die massaal zijn gedood in Iran, was dat dan voor niks?'
In dit artikel:
Veel Iraanse Amsterdammers reageren verwarrend en gespannen op het recente staakt-het-vuren in Iran. Terwijl het bestand kortstondige verlichting belooft — volgens een aangekondigde deadline twee weken — overheerst bij veel mensen onzekerheid en angst dat het islamitische regime daarna harder zal toeslaan of dat internationale actoren een akkoord sluiten ten koste van de Iraanse oppositie.
Een Amsterdamse Iraniër die in het artikel uitgebreid aan het woord komt, vertelt dat emoties sinds januari wisselen tussen hoop en wanhoop. Aanvankelijk bood de moord op de opperste leider volgens hem hoop op verandering; daarna escaleerden de aanvallen, waarbij volgens hem ook civiele infrastructuur zoals bruggen en elektriciteitscentrales doelwit werden en zelfs een synagoge werd geraakt. De combinatie van zware uitspraken van internationale leiders, bombardementen op vitale voorzieningen en het hoge dodental zorgt voor veel verwarring: “Het is frustrerend omdat we niet weten of we wel of niet blij moeten zijn,” zegt hij.
In Nederland is de Perzische gemeenschap verdeeld over de vraag hoe het regime best ten val gebracht kan worden. Discussies op sociale media lopen vaak uit op verhitte ruzies; mensen zijn niet eenvoudig in pro- of contra-categorieën in te delen. De geïnterviewde benadrukt dat hij zowel het regime verafschuwt als kritisch staat tegenover de wijze waarop de VS en Israël militair interveniëren: beide partijen zaaien volgens hem terreur onder de Iraanse bevolking. Hij juicht de idea van een vrij Iran toe, maar worstelt met de morele prijs van bombardementen op plaatsen waar ook onschuldige burgers wonen.
Praktische gevolgen zijn groot: door de internetblokkade is contact met familie in Iran moeilijk, zakelijke activiteiten lopen vast en de mentale belasting is constant. Met het Perzisch nieuwjaar op 20 maart ontvingen sommigen nog hoopvolle berichten van achtergebleven familie, maar het optimisme is fragiel. De geïnterviewde spreekt van verraden gevoelens richting westerse mogendheden en vreest dat een diplomatiek compromis het regime in staat zal laten doorgaan met repressie en executies.
Kort samengevat: het staakt-het-vuren biedt tijdelijk ademruimte, maar in Amsterdamse Iraanse kringen overheerst angst, teleurstelling en verdeeldheid. Veel mensen hopen op daadwerkelijke verandering, maar zijn bang dat de prijs daarvoor te hoog is en dat de huidige wapen- en diplomatieke strategieën het einde van het regime verder weg zullen schuiven. Het artikel is van Madelief van Dongen, nieuwsverslaggever bij Het Parool.