Groeten Amsterdammers nooit? Lezers reageren: 'Ik schrik zelf ook vaak als iemand mij spontaan gedag zegt'

In dit artikel:

Een lezer van Het Parool uitte verwondering over de begroetingscultuur in Amsterdam: waar mensen buiten de Randstad elkaar vaak spontaan ‘een fijne dag’ wensen, ervoer hij in de hoofdstad terughoudende, soms zelfs angstige blikken. Hij pleit ervoor dat Amsterdammers elkaar op straat vaker groeten, omdat korte contactmomenten lucht geven in de drukte van alledag en je weer onderdeel van een stad vol mensen doen voelen.

Diverse andere lezers reageren met uiteenlopende observaties. Sommigen merken dat vriendelijkheid vaak iets teruggeeft — een glimlach of het effect van een hondje helpt daarbij — en dat kleine hoffelijkheden bij een kassamedewerker al veel kunnen doen. Anderen vinden het onterecht om alle Amsterdammers over één kam te scheren: zitten in de zon nodigt tot groeten en dit gebeurt geregeld volgens één briefschrijfster. Weer anderen wijzen op moderne oorzaken van afstandelijkheid: desinteresse, achterdocht en het massale gebruik van koptelefoons maken contact zeldzaam en verrassend.

Een bezoeker uit Limburg beschrijft een korte stedentrip naar Amsterdam waarin hij consequent geen wederzijds begroeten ervoer en dit als beangstigend opstak; de uitzondering die zijn gevoel doorbrak kwam van mensen uit Brabant die hem om een foto vroegen. Tot slot verzet een lezer zich tegen het steeds terugkerende ‘fijne dag’-gebruik, dat hij als Amerikaans en onnatuurlijk ervaart, en verkiest neutrale groeten als ‘dag’ of ‘goedenavond’.

Samengevat draait de briefwisseling om botsende sociale gewoonten: stedelijke anonimiteit en voorzichtigheid tegenover regionale gastvrijheid en spontane begroetingen. De voorstellen variëren van meer bewust oogcontact en beleefdheid bij winkelpersoneel tot meer tolerantie voor verschillen in stadsgewoonten.