De publiciteitsschuwe Frida Vogels (1930-2026) werkte meer dan veertig jaar aan haar levenswerk 'De harde kern'
In dit artikel:
Frida Vogels is maandag op 96-jarige leeftijd overleden. De Nederlandse schrijfster gold als een uitzonderlijk introspectieve en compromisloze auteur, bekend om haar levenswerk *De harde kern*, waarin ze haar eigen bestaan tot op het bot onderzocht: moeilijke relaties, twijfel, schuld en het onvermogen om echt geluk toe te laten.
Vogels debuteerde pas laat, in 1992, toen ze 62 was. Het eerste deel van *De harde kern* bevatte de boeken *Kanker* en *De naakte waarheid*; met het tweede deel, *Met z’n drieën*, won ze in 1994 de Libris Literatuurprijs. De jury prees het boek om de manier waarop het zowel literatuur als menselijke tekortkomingen scherp zichtbaar maakte. Ze was publiciteitsschuw en gaf lang geen interviews, waardoor haar werk des te meer als een stille maar radicale zelfanalyse opviel.
Ze werd in 1930 geboren in Soest, studeerde Nederlands in Amsterdam maar maakte die opleiding niet af. Daarna werkte ze onder meer in Parijs en Straatsburg en verhuisde midden jaren vijftig naar Italië, waar ze haar Italiaanse man Ennio ontmoette en met hem trouwde. Later woonde ze in Milaan, Rome en uiteindelijk Bologna. Naast haar eigen werk vertaalde ze ook schrijvers als Primo Levi, Alberto Moravia en Cesare Pavese.
Ruim veertig jaar werkte Vogels aan *De harde kern*. Parallel daaraan hield ze dagboeken bij, waarvan een reeks tussen 2005 en 2014 verscheen; daarin legde ze niet alleen haar persoonlijke worstelingen vast, maar ook de langdurige ontstaansgeschiedenis van haar werk. Ze liet vastleggen dat de resterende dagboeken pas na haar dood gepubliceerd mogen worden, omdat die volgens haar te pijnlijk zijn.
In de laatste jaren verschenen nog enkele korte boeken, waaronder *Tante Lucretia* (2011), *De vader van Artenio* (2020) en *In den vreemde* (2024), waarmee ze haar literaire zoektocht naar zelfbegrip afrondde. Haar werk werd gekenmerkt door een zeldzame openhartigheid en een nietsontziende blik op zichzelf en haar omgeving.
De Oranjezomer: Rutger Castricum confronteerde pedofiel: 'Mijn bloed kookte!'